Nog steeds geen sneeuw

Terwijl het hele land kreunt onder het sneeuwtapijt, ligt Liverpool verloren in de kou. Er zijn geen vlokken om ons te troosten, geen krakende voetstappen op ons pad, slechts spatjes ijs, hier en daar, en wat bevroren vijvers. Elke morgen kijk ik hoopvol uit mijn raam, maar zie slechts het wit van de rijm op de daken, het zilver van het ijs op de auto's, het grijs van het asfalt en de stoep. Als er sneeuw was, zou het draaglijker zijn. Dan was de kou niet zo'n problemen, hoopten we zelfs dat het nog kouder werd. Dan konden we gaan spelen in het park en lekker opwarmen met thee. Nu is het zelfs te koud en kaal en kil voor wandelingen in het bos en op het strand. Wat goed is de winter als je niet eerst bevriezen kan, alvorens op te warmen met een boek. Nee, dit weer doet ons schuilen, diep onder de dekens, met de verwarming op het hoogste, een thermos bij de hand. We eten niet, want de keuken is te ver, we drinken niet, want de glazen zijn te vuil. Ons leven speelt zich af binnenshuis, omgeven door warme sokken en vele laagjes, die ons omhelzen en doen vergeten dat het buiten winter is. Maar onze handen en onze neus kennen de waarheid. Waarom werkt mijn laptop niet wanneer ik handschoenen aandoe?

Mijn waterpijp staat wat verloren op de kast. De parken lonken, maar de winter staat als wachter aan de deur en slaat ons met de koude wanneer we durven buitengaan. Blijf binnen, blijf binnen, hier is niets te zien. Er zijn zelfs geen vlokken om mee te spelen. Waarom kom je buiten? Fietsen in dit weer? Nee, nee. Ga maar gauw weer schuilen. Zelfs in de bib is het te koud, de verluchting staat er altijd aan, omhult je met de kilte. Het is geen weer om productief te wezen, nog minder om actief te zijn. Als alles maar in pyjama kon, onder een verendeken.